Уборачная кампанія на сельскагаспадарчых палетках раёна ўжо пачалася. І па старадаўнім беларускім звычаю на палях КУСГП імя Свярдлова 30 ліпеня прайшлі раённыя зажынкі.

Нашы продкі вельмі добра ведалі асаблівасці лакальнага земляробчага календара, таму звычайна жыта, ячмень і пшаніцу ў беларускіх вёсках пачыналі зажынаць 21 (часам 22-го) ліпеня ў дзень «Пракопа Жатвеніка» (Пракоп Жнец). Калі дні станавіліся сухімі, а ночы ўжо не такімі цёплымі, як раней. Паводле іншай версіі, зажынкі святкавалі 29-га ліпеня ў дзень святога пакутніка Афінагена.

На зажынкі першы сноп зжынала захавальніца роду – маці (пры адсутнасцi – старэйшая дачка) пад зажынкавыя песні. Калі жыта, ячмень і пшаніца саспелі, гаспадыня бярэ хлеб-соль і грамнічную свечку і ідзе ў поле зажынаць ніву. Гаспадыня жне сярпом першы сноп раллі, нясе яго дадому і ставіць сноп на кут пад абразамі, а ў іншых мясцовасцях – у хляве, дзе ён стаіць да канца малацьбы. Пазней гэты сноп абмалочваюць асобна і зерне асвятляюць ў царкве, а перад пасевам змешваюць з новымі насеннем. Салому з першага снапа скормліваюць каровам, каб не хварэлі. Часам зажынкі рабіліся ў прысутнасці святара.

На Гарадоччыне раённае свята “Зажынкі” адзначаюць ўсе апошнія гады. На гэты раз яно было праведзена каля в. Мехавое і ў мерапрыемстве прынялі ўдзел старшыня Гарадоцкага райвыканкама П.П.Карабач, старшыня Віцебскай абласной арганізацыі Беларускага прафесійнага саюза работнікаў АПК В.С. Гутараў, старшыня раённага камітэта работнікаў прафсаюза АПК Т.Л. Груганова, дырэктар КУСГП ім. Свярдлова В.А. Пупышаў.

Са словамі прывітання, з добрымі пажаданнямі і надзеяй на добры ўраджай звярнуўся да работнікаў кіраўнік раёна П.П.Карабач. Настаяцель храма Успення Найсвяцейшай Багародзіцы айцец Міхаіл перад выхадам у поле асвяціў ўсю тэхніку.

Работнікі раённага Цэнтра традыцыйнай культуры парадавалі хлебаробаў святочным канцэртам, а таксама прадэманстравалі найстаражытны абрад, які праводзілі нашы продкі падчас уборачнай кампаніі.

Першы сноп новага ўраджаю быў уручаны кіраўніку раёна, старшыні абласнога камітэта работнікаў прафсаюза АПК і кіраўніку гаспадаркі.

Ад абласнога прафсаюза работнікаў АПК хлебаробы Гарадоцкага раёна атрымалі спецабутак. На думку старшыні абласнога прафсаюзу В.С. Гутарава, каб пазбегнуць траўмаў камбайнеры павінны насіць абутак на шчыльнай падэшве з фіксаванай пяткай.
А далей наступіў самы хвалюючы момант. Механізатары селі за штурвалы сваіх камбайнаў і адзін за адным вывелі тэхніку на хлебную ніву.

Л. Антонаў

паводле: https://vk.com/public165111063

Фота прэвью – Ганны Навумавай з сайта газеты «Гарадоцкі веснік”.

Сімвалічна, што дадзены аўтапрабег праходзіць у год 75-годдзя вызвалення Гарадоцкага раёна ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Аўтапрабег – даніна павагі і пашаны тым, хто ваяваў, хто аднаўляў краіну пасля ваеннай разрухі, дэманструе пераемнасць пакаленняў, служыць умацаванню дружбы паміж народамі Расіі і Беларусі і пацвярджае, што ў нашых краінах заўсёды будуць памятаць пра тых, хто прынёс нам пераможную вясну.

Расійскія і беларускія ўдзельнікі аўтапрабегу 20 ліпеня 2018 года сустрэліся на мяжы дзвюх дзяржаў, наведалі воінскае пахаванне ў г.п.Езярышча, дзе дырэктар Гарадоцкага раённага краязнаўчага музея Т. М. Іванова распавяла пра найбольш значныя падзеі і дзеючых войсках 11 гвардзейскай арміі 1 Прыбалтыйскага фронту па вызваленню пасёлка Езярышча і бліжэйшых населеных пунктаў. Асабліва эмацыйна былі ўспрынятыя радкі з ліста ў вершах палкоўніка, камандуючага 159 танкавай брыгадай Хайдукова Сямёна Паўлавіча сям’і, напісанае 13 снежня 1943 году.

15 снежня 1943 года Хайдукоў С.П. быў цяжка паранены ў баі, а 20 снежня памёр ад ран і пахаваны на вайсковых могілках у Езярышча. На яго магіле ўстаноўлены танк Т-70, да падножжа якога ўдзельнікі аўтапрабегу ўсклалі кветкі і ўшанавалі памяць усіх пахаваных воінаў (каля 300 чалавек).

У г. Гарадку каля помніка 10 гвардзейскай танкавай брыгадзе, якая вызваляла горад, адбыўся мітынг, у якім прынялі ўдзел старшыня Нацыянальнай культурнай аўтаноміі Беларусаў Смаленскай вобласці С. Р. Крыўко, начальнік галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы і па справах моладзі Віцебскага аблвыканкама Г. М. Ягораў , старшыня Віцебскай абласной арганізацыі ГА “Беларускі саюз ветэранаў вайны ў Афганістане» В. А. Мацкевіч, старшыня Гарадоцкага райвыканкама П. П. Карабач, намеснік старшыні Гарадоцкага райвыканкаму М. А. Здольнікава, старшыня Гарадоцкай раённай арганізацыі ветэранаў А. П. Казакова, прадстаўнікі працоўных калектываў, грамадскіх арганізацый і моладзь.

Асаблівую цікавасць удзельнікаў мерапрыемства выклікала мабільная выстава, якая адлюстроўвае летапіс падзей і бітваў Вялікай Айчыннай вайны, інфармацыю аб гарадах-героях і гарадах вайсковай славы.

Паводле інфармацыі: https://vk.com/public165111063

У чэрвені месяцы перад Днём Рэспублікі каля Гарадоцкага райвыканкама ля мэмарыяльнага знака ў памяць 12 ваенных злучэнняў 1-га Прыбалтыйскага фронту, якім прысвоена найменне «Гарадоцкія», усталяваны чарговы аб’ект — БМД-1.

Гэты мемарыяльны знак устаноўлены па ініцыятыве Гарадоцкай арганізацыі ветэранаў вайны ў Афганістане ў памяць аб першых воінах інтэрнацыяналістах, якія дэсантаваліся ў Афганістан і выкарыстоўвалі БМД-1.

Варта адзначыць, што эксплуатацыя баявых машын дэсанту БМД-1 у падраздзяленнях ВДВ, а таксама вопыт іх баявога прымянення ў горных раёнах Афганістана выявілі шэраг сур’ёзных недахопаў: абмежаваны кут навядзення гарматы ў вертыкальнай плоскасці, малую далёкасць эфектыўнай стральбы, нізкую дакладнасць стральбы (асабліва на хаду ), слабое браніраванне, нездавальняючую рухомасць, у сувязі з чым у Афганістане БМД-1 былі паступова заменены на БМП-1 і, у далейшым, на БМП-2.

БМД-1 мае наступныя канструктыўныя асаблівасці: герметычны корпус невялікай масы з супрацьпулявым браніраваннем лістамі з адмыслова лёгкіх алюмініевых сплаваў, які забяспечвае неабходную бронетрываласць, плавучасць і устойлівасць, патрабаваную кампаноўку аддзялення ўпраўлення, баявога аддзялення і кармавога маторна-трансмісійнага аддзялення; гусенічную хадавую частку з гідрапнеўматычнымі пругкімі элементамі і сістэмай рэгулявання дарожнага прасвету; водамётныя водахадавыя рухавікі, якія забяспечваюць стварэнне сіл цягі і паварочваючых момантаў пры руху па вадзе; энжэктарную сістэму водаадліву для выдалення забортнай вады з корпуса і шэраг іншых дадатковых і спецыяльных сістэм, якія забяспечваюць баявую працу членаў экіпажа і дэсанту ў розных умовах.
Маса БМД-1 у баявым рыштунку, роўная 7,2 т, а ў становішчы для дэсантавання – 6,7 т. Зварны корпус з алюмініевага сплаву дазволіў пры той жа калянасці і трываласці канструкцыі, што і ў сталёвых, некалькі знізіць агульную масу. Канічная сварная вежа з устаноўленым у ёй комплексам ўзбраення запазычаная ў БМП-1. Незвычайным з’яўляецца размяшчэнне экіпажа. Механік-кіроўца сядзіць у пярэдняй частцы корпуса па цэнтры. Злева ад яго знаходзіцца месца камандзіра, а справа – стралок-кулямётчык, у кожнага з іх маецца свой люк у даху. Наводчык-аператар размяшчаецца ў аднамеснай вежы, а астатнія трое дэсантнікаў – ззаду баявога аддзялення ў кармавой перагародкі МТА. У задняй частцы абсталяваны спецыяльны вялікі люк для выхаду вонкі па даху МТА.
Больш інфармацыі пра БМД-1 тут: https://ru.wikipedia.org
Л. Антонаў, фота аўтара.